Nevi Papillomatous, znany również jako nevus łagodny, nevus pigmentowy lub kreseczka, to łagodny wzrost skóry, który zazwyczaj wystaje ponad powierzchnię skóry. Ten typ nevi jest zazwyczaj nabyty, a jego występowanie ma tendencję do wzrostu z wiekiem, osiągając szczyt między 15 a 30 rokiem życia. Nevi papillomatous często charakteryzują się swoją mnogą formą, a liczba takich zmian ma tendencję do wzrostu w czasie. W przypadku płci, nevi papillomatous są nieco bardziej powszechne u kobiet w porównaniu do mężczyzn, w stosunku 3:2, odpowiednio.
Dokładna przyczyna nevi papillomatous pozostaje niejasna. Jednakże zidentyfikowano kilka czynników predysponujących, które mogą zwiększać ryzyko rozwoju tych nowotworów skórnych. Czynniki te mogą wpływać na wystąpienie i wzrost nevi papillomatous:
Diagnoza nevi papillomatous opiera się głównie na badaniu klinicznym, które obejmuje wizualną inspekcję zmian oraz dermatoskopię w celu oceny struktury wzrostów. Jeśli podejrzewa się nowotwór złośliwy, może zostać wykonana biopsja w celu uzyskania ostatecznej diagnozy i wykluczenia innych schorzeń skóry.
Podczas badania wizualnego, nevus papillomatous zazwyczaj prezentuje się jako półkulisty lub nieco podniesiony wzrost, który wystaje ponad skórę na krótkiej, szerokiej nóżce (pedicle). Kształt zmiany jest najczęściej symetryczny (owalny lub okrągły), chociaż większe nevi mogą mieć nieregularne kształty. Powierzchnia nevi może się różnić, przy mniejszych nevi papillomatous występuje gładka tekstura przypominająca normalną skórę, podczas gdy większe nevi mogą wyglądać nieco guzowato lub wręcz szorstko. Większe nevi papillomatous (ponad 8 mm) mogą mieć szorstką, brodawkowatą powierzchnię, co jest charakterystyczne dla nevi werrukowych.
Brzegi nevi papillomatous są zazwyczaj wyraźne i równe, chociaż większe nevi mogą mieć nierówne krawędzie. Kolor nevi może wahać się od koloru skóry do opalonego i ciemno-brązowego, a rozkład pigmentu jest zazwyczaj jednorodny. Czasami występuje stopniowe zmniejszenie intensywności koloru od centrum do obrzeży lub niewielkie zmiany odcienia w obrębie tej samej zmiany (co jest typowe dla nevi werrukowych).
Wzrost włosów w obszarze znamienia brodawczakowatego zazwyczaj nie jest dotknięty. W niektórych przypadkach w środku mogą rozwijać się szorstkie, sztywnie włosy, zwłaszcza w przypadku brodawczaków wrodzonych, lub miękkie włosy mogą pojawić się w obszarach hipopigmentowanych znamion brodawczakowatych.
Rozmiar znamion brodawczakowatych może się znacznie różnić, przy czym większość zmian ma średnicę do 15 mm. Znamiona większe niż 15 mm są rzadkie. Wysokość tych znamion nad poziomem skóry zazwyczaj nie przekracza 10 mm. Duże znamiona brodawczakowate przypominające kalafior są dość rzadkie.
W dotyku znamiona brodawczakowate mają konsystencję podobną do normalnej skóry, chociaż większe zmiany mogą wydawać się nieco miększe. Zwykle nie występują subiektywne objawy związane z znamionami brodawczakowatymi, chociaż łagodne swędzenie może czasami występować w długotrwałych formach.
Te neo- nowotwory najczęściej znajdują się na twarzy, skórze głowy, szyi i tułowie (w tym klatce piersiowej i plecach), chociaż czasami mogą pojawić się w innych obszarach ciała.
Podczas badania znamienia brodawczakowatego w dermatoskopii zazwyczaj obserwuje się następujące cechy:
Wa Żne jest odróżnienie znamion brodawczakowatych od innych barwionych lub guzkowatych zmian skórnych, takich jak:
Znamiona brodawczakowate są łagodne i nie niosą ze sobą zwiększonego ryzyka rozwoju czerniaka ani innych nowotworów złośliwych. Przy braku wpływów zewnętrznych, takich jak urazy, promieniowanie ultrafioletowe lub promieniowanie jonizujące, ryzyko złośliwej degeneracji jest niskie i porównywalne z ryzykiem związanym z normalną skórą. Jednak objawy potencjalnego złośliwego charakteru obejmują zmianę wyglądu znamienia (taką jak szybki wzrost lub nieregularny kształt), zwiększenie jego gęstości oraz pojawienie się subiektywnych wrażeń, takich jak ból lub swędzenie.
Podstawowym ryzykiem związanym z brodawkowatymi znamionami jest ich skłonność do łatwego uszkodzenia z powodu wydłużonego kształtu i wąskiego trzonka. Gdy to nastąpi, zmiana może krwawić, stać się bolesna i stworzyć otwarcie dla patogennych mikroorganizmów, prowadząc do infekcji. Brodawki mogą również powodować dyskomfort psychiczny, szczególnie gdy znajdują się w widocznych miejscach.
Ponieważ brodawkowate znamiona są często wirusowego pochodzenia i zazwyczaj występują w wielu egzemplarzach, ich obecność sugeruje osłabioną odporność na wirus brodawczaka ludzkiego (HPV). Chociaż HPV ma stosunkowo niskie ryzyko onkogenne, ważne jest, aby osoby z wieloma brodawkami regularnie poddawały się kontrolom onkologicznym.
Jeśli nie ma oznak uszkodzenia, zmian w wyglądzie ani objawów w brodawkowatym znamieniu, samoobserwacja jest zazwyczaj wystarczająca. Powinna ona obejmować okresowe kontrole, przynajmniej raz w roku, w celu śledzenia wszelkich zmian. Jeśli wystąpi uszkodzenie mechaniczne, jeśli znamię jest narażone na promieniowanie ultrafioletowe lub jonizujące, lub jeśli zaobserwowane są jakiekolwiek zmiany, konieczna jest konsultacja z dermatologiem lub onkologiem.
Specjalista medyczny określi, czy dynamiczna obserwacja jest wystarczająca, czy też zaleca usunięcie zmiany. Znamiona, które są narażone na stałą lub przewlekłą traumę, na przykład z powodu odzieży, biżuterii lub działań zawodowych, powinny być usunięte, aby zapobiec dalszym uszkodzeniom. Dodatkowo niektórzy mogą chcieć usunąć brodawkowate znamiona z powodów kosmetycznych lub psychicznych.
Aby prowadzić dynamiczną obserwację, przydatne jest robienie zdjęć brodawkowatych znamion, aby monitorować wszelkie zmiany w czasie. Pacjenci z wieloma brodawkami powinni przejść badanie dermatologiczne, najlepiej wiosną i jesienią (przed i po ekspozycji na słońce latem). Zaleca się również sporządzenie mapy zmian skórnych w celu ułatwienia dalszego monitorowania i identyfikacji nowych lub zmienionych zmian.
Leczenie brodawkowatych znamion zależy od ich rozmiaru, lokalizacji oraz tego, czy powodują jakikolwiek dyskomfort. W miarę możliwości preferowane są mniej inwazyjne metody:
Jeśli mniej inwazyjne metody nie są odpowiednie lub jeśli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do natury znamienia, następnym krokiem jest chirurgiczne wycięcie z badaniem histologicznym.
Samodzielne usuwanie brodawek sutkowych jest stanowczo odradzane z powodu ryzyka powikłań, takich jak krwawienie, infekcja oraz błędna diagnoza natury zmiany. Jeśli brodawka zostanie usunięta chirurgicznie, konieczne jest staranne monitorowanie, aby upewnić się, że obszar goi się prawidłowo i aby wykryć ewentualny nawrót.
Zapobieganie brodawkom sutkowym obejmuje odpowiednią pielęgnację skóry oraz zajmowanie się podstawowymi czynnikami zdrowotnymi:
Regularne kontrolowanie brodawek sutkowych, konsultacja z pracownikiem służby zdrowia w przypadku wystąpienia jakichkolwiek zmian oraz usuwanie potencjalnie niebezpiecznych zmian są kluczowe dla utrzymania zdrowia skóry.
