IL-23-inhibitor Tildrakizumab verbetert de continuïteit van zorg voor Medicare-patiënten met psoriasis

Inzichten uit de Praktijk over Behandelingspersistentie voor Medicare-patiënten met Plaque Psoriasis

Tijdens de Winter Clinical Miami 2026 bijeenkomst in Aventura, Florida, werd een significante retrospectieve cohortstudie gepresenteerd, gericht op de behandelcontinuïteit en -persistentie onder Medicare-begunstigden gediagnosticeerd met plaque psoriasis die systemische therapieën ontvangen (Bron: Armstrong A, et al., Winter Clinical Miami 2026). Dit onderzoek, geleid door Armstrong et al., analyseerde gegevens uit de praktijk om patronen van behandelstopzetting en -persistentie onder verschillende therapeutische middelen te onthullen, met een speciale nadruk op tildrakizumab.

Achtergrond over Psoriasis en Evolutie van Behandeling

Psoriasis is een chronische auto-immuun aandoening die ongeveer 3% van de volwassenen in de Verenigde Staten treft, met prevalentiepercentages die oplopen tot bijna 4% onder personen van 70 jaar en ouder (Bron: Iskandar IYK, et al., Global Psoriasis Atlas). In de afgelopen twee decennia hebben de beheersstrategieën voor deze aandoening een enorme transformatie ondergaan, grotendeels door de introductie van gerichte biologische therapieën.

Tildrakizumab, een interleukine-23 (IL-23) p19 remmer, ontving in 2018 goedkeuring voor de behandeling van matige tot ernstige plaque psoriasis. Klinische proeven hebben aangetoond dat het zowel aanzienlijke effectiviteit als een gunstig veiligheidsprofiel biedt. Er is echter een merkbare schaarste aan vergelijkende gegevens uit de praktijk, met name met betrekking tot oudere patiënten die zijn ingeschreven in Medicare.

Studie Methodologie en Patiëntdemografie

Om deze kennislacune te overbruggen, voerden onderzoekers een longitudinale analyse uit met behulp van op claims gebaseerde gegevens uit de nationaal representatieve Komodo Research Database van 1 april 2018 tot 30 juni 2025. Geschikte deelnemers waren volwassenen van 18 jaar en ouder die ingeschreven waren in Medicare, ten minste twee diagnoses van psoriasis hadden en ten minste twee claims voor systemische psoriasistherapie hadden ingediend.

De studie vereiste dat patiënten gedurende ten minste zes maanden continu ingeschreven bleven vóór en drie maanden na de start van de behandeling. In totaal identificeerde de analyse 16.968 Medicare-patiënten die begonnen met een van de volgende klassen:

• Tildrakizumab (n = 1.162)
• Andere IL-23 remmers, zoals isankizumab en guselkumab (n = 3.388)
• IL-12/23 remmers, waaronder ustekinumab en biosimilars (n = 979)
• IL-17 remmers (n = 1.876)
• Remmers van tumor necrosefactor (TNF) (n = 4.415)
• Apremilast (n = 5.148)

Opmerkelijk is dat patiënten die met tildrakizumab begonnen ouder waren, met een gemiddelde leeftijd van 71,6 jaar, vergeleken met 64,9 tot 66,9 jaar in de andere behandelcohorten. Ongeveer de helft van de patiënten in alle groepen was vrouwelijk en de meesten waren ingeschreven in Medicare Advantage-plannen. De basislast van comorbiditeit, gemeten met de Charlson Comorbidity Index (CCI), was consistent tussen de groepen, met een gemiddelde van ongeveer 1,2 tot 1,3.

Bovendien had meer dan 85% van de patiënten eerder gebruik gemaakt van topische corticosteroïden, wat hun behandelgeschiedenis benadrukt. De primaire focus van de studie was het beoordelen van de behandelpersistentie en de tijd tot behandelstopzetting (TTD), met gebruik van Kaplan-Meier analyses voor evaluatie.

Belangrijke Duurzaamheidsbevindingen

De resultaten gaven aan dat tildrakizumab de hoogste percentages behandelpersistentie vertoonde op alle waargenomen tijdstippen. Na 12 maanden bleef 68,6% van de patiënten op tildrakizumab, terwijl de persistentiepercentages voor andere therapieën als volgt waren:

• Andere IL-23 remmers: 59,7%
• IL-12/23 remmers: 57,5%
• IL-17 remmers: 42,3%
• TNF remmers: 41,5%
• Apremilast: 35,6%

De persistentiepercentages na 24 maanden toonden een afname, maar bleven op 53,4% voor tildrakizumab, in tegenstelling tot andere therapieën, die varieerden van 21,5% voor apremilast tot 44,9% voor andere IL-23 remmers. De mediane TTD illustreerde verder de verschillen in behandelduurzaamheid, waarbij patiënten die tildrakizumab gebruikten een mediane TTD van 29,0 maanden ervoeren (95% CI, 24,0–35,2). Deze duur was aanzienlijk langer dan die van andere IL-23 remmers, die een mediane TTD van 18,5 maanden hadden (95% CI, 17,2–20,3), en IL-12/23 remmers met 16,8 maanden (95% CI, 14,4–18,6).

Kortere mediane TTD’s werden geregistreerd voor IL-17 remmers (9,2 maanden), TNF remmers (8,9 maanden) en apremilast (7,2 maanden). Over het algemeen varieerden de stopzettingspercentages, van 39,2% in de tildrakizumab-cohort tot meer dan 70% in zowel de IL-17 als TNF remmer groepen tijdens de follow-up periode.

Conclusie

Hoewel de auteurs bepaalde beperkingen erkenden, zoals mogelijke verkeerde classificatie van diagnoses, uitdagingen bij het bevestigen van medicatietrouw en afhankelijkheid van administratieve definities van behandelstopzetting, bieden de bevindingen uit deze uitgebreide, nationaal representatieve Medicare-populatie waardevolle inzichten in de behandelpraktijken in de praktijk onder oudere volwassenen. In een demografie die vaak wordt gekenmerkt door een verhoogde klinische complexiteit en comorbide aandoeningen, benadrukken deze resultaten de duurzame continuïteit van zorg die gepaard gaat met IL-23 remming in routinematige klinische settings.

Bronnen

1. Armstrong A, Behl A, Huynh L, et al. Real World Continuity of Care for Medicare Patients with Plaque Psoriasis Treated with Tildrakizumab and Other Treatment Classes. Poster gepresenteerd op: 2026 Winter Clinical Miami Dermatology Conference; 27 februari – 1 maart 2026; Aventura, FL.
2. Iskandar IYK, Parisi R, Griffiths CEM, Ashcroft DM; Global Psoriasis Atlas. Systematische review die veranderingen in de tijd en variatie in de incidentie en prevalentie van psoriasis naar leeftijd en geslacht onderzoekt. Br J Dermatol. doi:10.1111/bjd.19169.